می نویسم

به یاد روزهای انتظار                                                                                  

به یاد لحظه های فرا ق                                                                          

به یاد چشم های اشکبار                                                                   

به یاد سینه های داغ دار                                                        

به یاد خلوت های غم بار

به یاد غروب های دلگیر

وطلوح حسرت بار

به یاد او چون پرنده ای                                   

به سوی آسمان پر کشیدو                        

چشم منتظر را تا ابد                       

به انتظار خود گذاشت. 

عشق

آسمون ابریه اما دیگه بارون نمی یاد

صدای گریه بارون توی ناودون نمی یاد

اون که من دوسش دارم از خونه بیرون نمی یاد 

واسه ی این دل تنها دیگه مهمون نمی یاد

نمی یاد نمی یاد نمی یاد تا بدونه

جای خالیش تو خونه واسه من یه زندونه

دیگه اون دوس نداره

واسه من گل بیاره

روی موهام بذاره

یادمه روزی که آشنا شدیم

روزی که مثل دو غنچه وا شدیم

وقتی اون بوسه لب هامو می بست

نم بارون رو لبامون می نشست

نمی یاد نمی یاد تا بدونه

خای خالیش تو خونه واسه من یه زندونه

دیگه اون دوس نداره

واسه من گل بیاره

روی موهام بذاره

آسمون ابریه اما دیگه بارون نمی یاد

صدای گریه ی بارون توی ناودون نمی یاد

اون که من دوسش دارم از خونه بیرون نمی یاد

واسه ی این دل تنها دیگه مهمون نمی یاد

نمی یاد نمی یاد نمی یاد تا بدونه

جایه خالیش تو خونه واسه من یه زندونه

دیگه اون دوس نداره

واسه من گل بیاره

روی موهام بذاره

یادمه روزی که آشنا شدیم

روزی که مثل دو غنچه وا شدیم

وقتی اون با بوسه لب هامو می بست

نم بارون رو لبامون می نشست

به سرزمین رویا قدم می گذارم.آن جا که می توانم با دو بال نقره ای در آسمان

 بی کران چشمان زیبایت اوج بگیرم و لا به لای نگاهت محو شوم.

 تنها اوست که می داند چه احساس لطیف و با شکوهی دارم وقتی به یاد

 می آورم روزی که به خانه ی خزان زده قلبم پا نهادی و با آمدنت تنهایی را از

 غربت وجودم گرفتی

درد تنهایی

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی........

صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی.......

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین.....

 ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی........

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم........

چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی........

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند.....

به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی........

دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل.....

درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی........

هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن......

چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی......

امروز عطرآگين ترين بيت غزل را

آري...براي بار آخر مي نويسم

از لحظه ي رويايي ديدار اول

امروز اصلا جور ديگر مي نويسم

باور كن احساسي كه با دست تو روئيد

بي هيچ آهنگ و زباني گفتني نيست

من خستگي هاي دلم هم خواب رفته

ديگر بهار از پيش چشمم رفتني نيست

پس خاطرم را با سلامت شادتر كن

من هم برايت دوستي را مي نگارم

من هم به پاس اين همه حس صداقت

سكان قلبم را به دستت مي سپارم

پس تكه هاي باورم را زندگي كن

من بي تو گنگ و مبهمم معنا ندارم

اين جمله را بسپار در ذهن سلامت

من جز تو اميدي به فردا ها ندارم

آخرین لحظه ی رفتن تو یادم نمی ره

 

اشکا دونه دونه رو گونه ی من نشسته بود

دلم از جور زمونه خسته بود

وقتی که تو بوسه هاتو می دادی

انگاری اتیش به قلبم می زدی

نوبت من که رسید انگاری دیرت شده بود

عشق بی دلیل من دست و پا گیرت شده بود

با نگاه تو به ساعت دل من شکست و ریخت

شیشه ی عمر منم تموم شدو هیشکی ندید

 

تو می رفتی رو تن برگای خیس

فکر می کردم تو خیالت کسی نیست

عمریه چشم به درم منتظر نامه های سالی یه بار

من می خوام ببینمت تورو خدا فقط یه بار

به خدا دلم دیگه جای شکستن نداره

 

پیش قلب بی وفات نگاه من کم میاره

امان از خوش خیالی در به دری اوارگی

دیگه لعنت می فرستم به تو لعنت زندگی...

---

---

تو کیستی   که من اینگونه بی تو بی تابم ؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم . 

تو چیستی که من ازموج هر تبسم تو

بسان قایق سرگشته  روی مردابم !

تو در کدام سحر  بر کدام اسب سپید ؟

تو از کدام خدا؟

تو از کدام جهان ؟

تو در کدام کرانه ؟ تو از کدام صدف ؟

تو در کدام چمن  همره کدام نسیم ؟

تو از کدام سبو ؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه !

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین آه !

مدام پیش نگاهی مدام پیش نگاه !....

چه آرزوی محالی ست زیستن با تو

مرا همین بگذارند یک سخن با تو :

به من بگو که مرا ازدهان شیر بگیر !

به من بگو که برو در دهان شیر بمیر !

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف !

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر !

تو را به هر چه تو گویی  به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه   صبر مخواه.

که صبر راه درازی  به مرگ پیوسته است !

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو دور دست امیدی و پای من خسته ست .

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است

 دختر با نا امیدی و عصبانیت به پسر که روبرویش ایستاده بود نگاه می کرد کاملا از او نا امید شده بود از

کسی که انقدر دوستش داشت و فکر می کرد که او هم دوستش دارد ولی دقیقا موقعی که دختر به او

نیاز داشت دختر را تنها گذاشت از بعد از پیوند کلیه در تمام مدتی که در بیمارستان بستری بود همه به

عیادتش امده بودن غیر از پسر چشمهایش همیشه به دری بود که همه از ان وارد می شدند غیر از

کسی که او منتظرش بود حتی بعد از مرخص شدن از بیمارستان به خودش گفته بود که شاید پسر دلیل

قانع کننده ای داشته باشد ولی در برابر تمام پرسشهایش یا سکوت بود یا جوابهای بی سر و ته که خود

پسر هم به احمقانه بودنش انها اعتراف داشت تحمل دختر تمام شده بود به پسر گفت که دیگر نمی

خواهد او را ببیند به او گفت که از زندگی اش خارج شود به نظر دختر پسر خاله اش که هر روز به عیادتش

امده بود با دسته گلهای زیبا بیشتر از پسر لایق دوست داشتن بود دختر در حالت عصبی به پهلوی پسر

ضربه ای زد زانوهای پسر لحظه ای سست شد و رنگش پرید چشمهایش مثل یخ بود ولی دختر متوجه

نشد چون دیگر رفته بود و پسر را برای همیشه ترک کرده بود .                                                     

دختر با خود فکر می کرد که چه دنیای عجیبی است در این دنیا که ادمهایی مثل ان غریبه پیدا می شوند

که کلیه اش را مجانی اهدا می کند بدون اینکه حتی یک تومان پول بگیرد و حتی قبول نکرده بود که دختر

برای تشکر به پیشش در همین حال پسر از شدت ضعف روی زمین نشسته بود و خونهایی را که از

پهلویش می امد پاک می کرد و پسر همچنان سر قولی که به خودش داده بود پا بر جا بود او نمی

خواست دختر تمام عمر خود را مدیون او بماند ولی ای کاش دختر از نگاه پسر می فهمید که او عاشق

واقعی است

مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند.

آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند.
زن جوان: یواشتر برو، من می ترسم.

مرد جوان: نه، اینجوری خیلی بهتره!

زن جوان: خواهش میکنم ، من خیلی می ترسم!

مرد جوان: خوب، اما اول باید بگی که دوستم داری!

زن جوان: دوستت دارم، حالا میشه یواش تر برونی؟

مرد جوان: منو محکم بگیر!

زن جوان: خوب حالا میشه یواش تر بری؟

مرد جوان: باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بذاری، آخه نمیتونم راحت برونم، اذیتم میکنه!!؟

روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود :

برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید. در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتورسیکلت رخ داد، یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری درگذشت.

مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود. پس بدون اینکه زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند.